“Yâdında mı doğduğun günler
                                               Sen ağlarken gülerdi âlem
                                               Öyle bir ömür sürdün ki
                                               Ölümün sana oldu hande
                                                Âleme oldu matem”
     Kulağımda hâlâ yankılanan bir ses bu. Hacıyı ne zaman görsem, bana her zaman “hocam, kendimizi dağlara vuralım, çıkalım şu kalabalıklardan” derdi. Son görüşmemizde yolumuz yine dağlara düşmüştü. Kimse duymasın demişti. Çık gel, çıkalım, vuralım kendimizi dağlara.
     Yordu seni kalabalıklar, o kalabalıklara karışan vefasızlık, vurdumduymazlık ve çıkar ilişkileri. Oysa sen bir gönül adamıydın. Hocam demiştin bir keresinde, şu çocuklarım hastalanacağına, ben hastalansam ne olur. Canım yanıyor demiştin. O zamanlar Sinan’la Selim daha çocuktular.
Bir derviş adamdı kendisi. Kendisiyle ilk tanıştığımda, ayağında terlikleri, aziz dost Mehmet Abiyle (Karaca) birlikte karşılamışlardı beni. Yıllar önceydi. Hocam sen hiç sabah namazından sonra, İznik’te çorba içtin mi? demişti bir keresinde. Gerçekten de bir gün sabah namazından sonra, Aydın Yıldız, Mehmet Yaylalı, Ahmet Tüzün, Alper Karadağ ve ismini hatırlayamadığım arkadaşlarla birlikte bizi İznik’e götürmüştü.
      Kendisiyle ilgili bir yığın hatıra canlanıyor gözümde. Doktora yeterlilik sınavı günlerinden, kardeşinden öte yakın tuttuğu ortağı Mehmet Abiyle birlikte gün aşırı geçmeden görüştüğümüz, en mahrem meseleleri birlikte paylaştığımız günler. Benim hayatımın son on yedi yıllık döneminin neredeyse her kritik anında, yanımda Selahattin Abi vardı diyebilirim.
Ben bu yazıyı, gökyüzünün mateme büründüğü, ağaçların çiçeklere durduğu bir Nisan akşamı yazıyorum. Hastaneden henüz yeni çıkmışım. Postadan gelen bir kitap: “Derviş ve Ölüm” eve henüz gelmiş. Ambülânsla acil servise giderken aklımdan geçen birkaç dost isimden biri. 
Hayatın bir anlık nefes olduğunu hissediyorum yolda. O anda, “acaba duydu mu, aramış mıdır” diyorum kendi kendime. Meğerse o anda “Derviş” başka bir yola çıkmış. O çok sevdiği terimle, bize ötelerden mendil sallıyormuş. Nereden bilebilirdim ki.
     Bana bahsetmemişler onun durumundan. M. Selimoviç’in “Derviş ve Ölüm” romanında, ölümün sırlarından bir sırrı anlatılırken;
“Öldüğüm gün, taşınırken tabutum,
Acı duyacağımı sanma bu dünyanın ardından,
Ağlayarak; yazık oldu, diye konuşma,
Yok oluyorlar mı batınca güneş ve ay?
Ölüm sandığın şey, aslında doğuştur.
Zindan gibi görünüyor mezar, oysa ruh
Özgürlüğe kavuşur
Hangi tohum büyümez ekilince toprağa?
İnsan tohumundan şüphen mi var yoksa?”
diye sıralanan satırlarını düşünüyorum. Biz, böylesi sahih öykülerden, ölümün bizatihi hayatın her anında gerçekleşen bir hakikat olduğunu öğreniyoruz. En büyük yıkılışlardan sonra bir Venüs bardağında parıldayan ölümün hakikatini düşünüyorsun. “O anda”, birdenbire misafirler beliriyor kapıda. Sessiz, kapıyı vurmadan, dimdik duruyorlar “içinde”. Ve sonra…
“Ve ben kımıldamadan duruyorum ölümümün başında
Bana bu gece ölümüm gösterildi
Büyük ak saçlı başım
Dolunay gibi kaydı iki taşın arasına
Dört kutsal kelime duydum
Acz
Nasip
Rahmet
Ölüm
Dört kutsal kelime daha duydum
Tutsaklık
Teklif
Kabul
Özgürlük
Ve dört kutsal kelime daha duydum
Kendi sancağımdı tutunduğum
Zulmedince kendim
Lutfedince sen
Seni andım hamdettim sana taptım”
mısralarını mırıldandın. Ölümü bile ayakta karşıladın.  
     Sen yine bizim önümüze geçtin be Hacı. Hani dağlara çıkıp çilek toplayacaktık. Bize söz vermiştin oysa. Son enerjini de toprağa döktün de gittin. Gittin, gittin amma… kodun hasretle canı bile diyor şair. Sen de öyle yaptın.
     Buluşuruz be hacım, olsun.
     Gene son anda yaptın yapacağını bize.
     Yalnız bıraktın dostlarını… 
     Artık ne zaman bulutlu bir bahar akşamı ufka baksam aklıma sen geleceksin. Mekânın cennet, durağın büyüklerin yanı olsun.
     İznik yolları, Geyve’nin gülleri matem tutsun sana.
     Allahaısmarladık…